صفت

صفت كلمه ايست كه حالت و چگونگی اسم را بيان ميكند و اسمی كه همراه صفت آمده و توسط آن وصف ميشود، موصوف خوانده ميشود.
 

sohr         سرخ، قرمز           zard            زرد              wašš        شيرين، خوب

bad            بد                    borz         بالا،بلند             jahl         پايين، كوتاه

Á kúh borz ent.         آن كوه بلند است

Síbán sohr ant.          سيبها قرمز هستند

صفت در فارسی نو بعد از موصوف می آيد، مانند كوه بلند. در بلوچی صفت قبل از موصوف واقع شده و پسوند ín نيز به انتهای آن اضافه ميگردد مانند كوه بلند  Borzín kúh.

Bágáni kabúdar sabzín, tuti zímel o wašš labzín  (كبوتر سبز باغها، طوطی زيبا و خوش لحن (بخشی از ترانه فيض محمد، خواننده بلوچ

صفت به تنهايی هم بصورت مفرد و هم جمع بكارميرود.
 

sohrín           قرمز                  sohrínán        قرمزها

borzín           بلند                   borzínán         بلندها            

صفت همراه موصوف بصورت مفرد بكارميرود حتی اگر موصوف جمع باشد.
 

borzín kúh         كوه بلند                      borzín kúhán     كوههای بلند   

sohrín síb       سيب قرمز                       sohrín síbán       سيبهای قرمز

صفت برتری

شيوه ساختن
 صفت   =  صفت برتری + ter

gehter  بهتر                     borzter  بلندتر                 ťuhter   بزرگتر

صفت عالی 

شيوه ساختن
 صفت   =  صفت عالی + terín

gehterín  بهترين                     borzterín  بلندترين                 ťuhterín    بزرگترين

 صفت فاعلی

úk +  بن حال =  صفت فاعلی

 صفت مفعولی

بن ماضی  =  صفت مفعولی + a(g)